counter create hit

مطالب مرتبط:
اعتراض امام جمعه گناباد/ برای این فرقه انحرافی نام گناباد را به کار نبرید، مردم گناباد از آن ها بیزارند

اعتراض امام جمعه گناباد/ برای این فرقه انحرافی نام گناباد را به کار نبرید، مردم گناباد از آن ها بیزارند

حجت الاسلام حسن صادقی نسب امام جمعه شهرستان گناباد، با اشاره به اهانت قطب فرقه صوفیه گنابادیه به حضرت فاطمه زهرا (س) اعلام کرد ... به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، حجت الاسلام حسن صادقی نسب امام جمعه شهرستان گناباد در خطب ...

داروگ با حال و هوای عید آمد

داروگ با حال و هوای عید آمد

نوزدهمین شمارۀ ماهنامه داروگ (اولین نشریه نوجوانان دوستدار محیط‌ ...

احداث یادمان «گفتگوی حافظ - گوته» در شیراز

احداث یادمان «گفتگوی حافظ - گوته» در شیراز

نماینده اجرایی یونسکو در آلمان با اشاره به احداث یادمان «گفتگ ...

ماجرای سقوط هواپیمای آسمان در شبکه مستند

به گزارش مشرق - هفتمین قسمت از برنامه تلویزیونی «360 درجه»، موضوع سقوط هواپیمای ATR هواپیمایی آسمان را مورد بررسی قرار داده است. حذف پرواز تهران-یاسوج از رادارهای هواپیمایی تبدیل به دلهره‌آورترین خبر روز یکشن ...

ناگفته های قالیباف درباره بنی صدر در جمع مداحان

ناگفته های قالیباف درباره بنی صدر در جمع مداحان

محمدباقر قالیباف گفت: در چند ماه نخست دفاع مقدس توفیق چندانی نداشتیم؛ چون بنی‌صدر به معجزه عنایت اهل‌بیت (ع) اعتقادی نداشت. به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، محمدباقر قالیباف، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و شهردار سابق تهران، صب ...

چالش‌های پیش‌روی روحانیت روی میز «زاویه»

مجله علوم انسانی شبکه ۴ امشب (۲ اسفند) به بررسی منشور روحانیت امام خمینی (ره) و چالش‌های پیش‌روی روحانیت می‌پردازد. به گزارش ایلنا، مناظره تلویزیونی این هفته برنامه « ...

کارگردان «دست های آلوده»: می خواستند ما را شبیه هم کنند، دیدند نمی شود

اکبر نبوی، مجری- کارشناس سینمایی برنامه «چشم شب روشن» شامگاه گذشته، چهارشنبه دوم اسفند میزبان سیروس الوند، کارگردان و فیلمنامه‌نویس شناخته شده سینما برای گفتگو درباره سینمای اجتماعی بود. الوند ابتدا در تعریف سینمای اجتماعی گفت: «ژانر اجتماعی به گمان من ژا ...

«عصبانی نیستم» دوباره اکران نشد/ درمیشیان: مسئولان پاسخگو نیستند +عکس

«عصبانی نیستم» دوباره اکران نشد/ درمیشیان: مسئولان پاسخگو نیستند +عکس

پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : بدنبال اکران نشدن فیلم سینمایی «عصبانی نیستم» رضا درمیشیان کارگردان این فیلم با انتشار سند به اکران نشدن این فیلم اعتراض کرد. در پی توقف مجدد اکران دوباره فیلم سینمایی «عصبانی نیستم ...

فیلم | درگیری لیلا حاتمی و حسن معجونی در فیلم «خوک»

  Video/Audio Link     به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، تازه ترین صحنه از فیلم سینمایی «خوک» ساخته مانی حقیقی با بازی لیلا حاتمی و حسن معجونی منتشر شد.  این فیلم که در بخش رقابتی جشنواره برلین حضو ...

مراسم بزرگداشت شهدا در اراک+تصاویر

ساعت: 09:50 منتشر شده در مورخ: 1396/12/04 شناسه خبر: 1317868 مراسم بزرگداشت شهدا در مسجد امام الم ...

سعید پیردوست: دلم برای سریال های طنز تنگ شده است

بازیگر سینما و تلویزیون می گوید این روزها دلش برای بازی در مجموعه های طنز مهران مدیری تنگ شده است. سعید پیردوست بازیگر سینما و تلویزیون در گفتگو با خبرنگار مهر درباره این روزهای خود و اینکه در این سال ها کمتر فعالیت داشته است، بیان کرد: هر کسی در هر ...

جايزه بخش نسل جشنواره برلين به «درساژ» رسيد

خبرگزاری صبا: در اختتاميه بخش نسل جشنواره برلين ٢٠١٨ «درساژ» فيلم برگزيده شد. فيلم سينمايی «درساژ» ساخته پويا بادكوبه به تهيه كنندگی سميرا برادری و روح الله برادری جايزه هيات داوران بخش نسل برلين ٢٠١٨ را دريافت كرد. ‎در اين فيلم علي مصفا، شبنم ...

حدیث روز/ سخن پیامبر(ص) درباره لزوم استفاده از فرصتها

مشرق- رسول اکرم حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله فرمودند: خدا در زندگیتان، نسیم‌های حیات بخشی را جای داده، با آمادگی فراوان، آن فرصت ها را دریابید و از آنها استفاده کنید.  و نیز فرمودند: مومن باید از نیرویش به نفع خود و از دنیایش برای آخرتش و ا ...

عکس/ گریم متفاوت پرویز پرستویی

رونمایی از گریم متفاوت پرویز پرستویی و بازگشت او پس از گذشت یک دهه به فضای کمدی با فیلم «لس آنجلس-تهران» ساخته تینا پاکروان. این فیلم سینمایی یکی از گزینه های اصلی اکران نوروز است ...

درساژ خوك در بغل خرس!

درساژ خوك در بغل خرس!

روزنامه جوان- محمدصادق عابديني: فيلم‌هاي ايراني «درساژ»، «خوك»، «هجوم» و «هندي و هرمز» امسال در جشنواره فيلم برلين حضور دارند؛ چهار فيلمي كه هر كدام حاشيه هايي را با خود به همراه آوردند؛ از محتواي غيراخلاقي گرفته تا برداشت‌هاي سياسي و البته سخنوري سياسي عوامل في ...

اعتراض یک بازیگر به تخریب قبر پدرش در یک امامزاده

اعتراض یک بازیگر به تخریب قبر پدرش در یک امامزاده

پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : ارژنگ امیرفضلی - بازیگر- که صبح جمعه چهارم اسفندماه برای سرزدن به مزار پدرش به قبرستان امامزاده عبدالله شهرری رفته بود، با محوطه‌ای زیروروشده از قبور در این قبرستان تاریخی مواجه شده و نسبت به ای ...

واکنش امید زندگانی به سخنان عجیب "لیلا حاتمی"

ساعت: 14:03 منتشر شده در مورخ: 1396/12/05 شناسه خبر: 1318595 امید زندگانی گفت: شیوه بیان خیلی مهم است. ما اگر ...

نامه ای از شورای پنج از موسسه ATI در هفتادمین سالگرد تئاتر جهان است.

پیام شورای پنج نفره انستیتو آی تی آی برای هفتادمین سالروز جهانی تئاتر

به گزارش گروه فرهنگی در وزارت یکی از هنرمندان یا نویسندگان در صحنه جهانی پیام روز جهانی تئاتر را می توان خطی اما در این سال سازمان جهانی هنرهای نمایشی (ATI), آن را در پنج هنرمندان از کشورهای مختلف است. پیام روز جهانی تئاتر در سال 2018 در ۲۷ مارس در یونسکو قرائت شد. * * * * * در اولین پیام این منطقه روز جهانی تئاتر سال 2018 ، رام گوپال bajaj کارگردان تئاتر و استاد و مدیر سابق مدرسه ملی تئاتر دهلی نو با متن زیر منتشر شد: رام گوپال bajaj: بحران امروز صحنه از محتوای داده های نگران-رایگان ما در حال حاضر یک تصویر لحظهای از انسان در زمین امروز ما رسیدن به این سیاره و دنبال کنید تا به مرحله' ذخیره کنید. بعد از این همه داستان تکامل است. تنها چیزی که مختصر می دانم ... که همه اشکال زندگی برای زنده ماندن ابدی روند. زندگی منجر می شود در صورت امکان ماورای زمان و مکان رسوخ کرده و جاودان شود. در این فرآیند شکل حیات خود را به صورت فراگیر ناقص کرده و نابود می سازد. با این حال باید این خیال را محدود به بقای نوع بشر و رهایی آن از انسان غارنشینِ شکارگرِ عصر حجر به سوی عصر فضای خودمان محدود کنیم. آیا امروز باملاحظه تریم؟ حساس تریم؟ خوشحال تریم؟ نسبت به طبیعتی که خود محصول آن هستیم بامحبت تریم؟ از زمان سرآغازمان، هنرهای نمایشی (رقص، موسیقی، بازیگری تئاتر) اکنون از ابزار پیشرفته زبان، متشکل از مصوت ها و صامت ها برخوردار است. مصوت اساساً احساسات یا عواطف را بروز می دهد و صامت ارتباطات فرم، اندیشه و دانش را بر عهده دارد. ریاضیات، هندسه، تسلیحات و اکنون کامپیوتر نتیجه آن بوده است. پس اکنون دیگر نمی توان از تحول زبان بازگشت. خود زمین نمی تواند به حیات خود ادامه دهد اگر لذت جمعی هنر نمایش زنده و دانش (و از جمله آن تکنولوژی) از روزمرگی و ملالت، خشم، حرص و طمع و شر رهایی یافته و تعالی یابد رسانه های جمعی و علم و تکنولوژی ما را هم چون شیاطین قدرتمند ساخته است. بنابراین بحران امروز، بحران فرم تئاتر نیست، بلکه بحران محتوا، بیانات و نگرانی هاست. ما اکنون باید دست به دامان انسانِ زمینِ امروز شویم تا خودِ سیاره زمین را و به دنبال آن 'تئاتر' را نجات دهد. هنر بازیگر و هنر نمایش زنده باید در سطحی عملی در دسترس کودکان در مدارس ابتدایی قرار گیرد. چنین نسلی معتقدم که نسبت به حقانیت زندگی و طبیعت حساس تر خواهد بود. بر همین اساس امتیاز زبان می تواند برای مادر زمین و دیگر سیارات ضرر کمتری به همراه داشته باشد. به علاوه 'تئاتر' برای حفظ و نگهداری خودِ حیات، مهم تر خواهد شد و به همین ترتیب نیازمند آن است که اجراگرِ زنده و تماشاگر را بدون تهدید یکدیگر، در این دوران جهانیِ با هم بودن، توانمند سازد. به تئاتر درود می فرستم و از جهان می خواهم که به چنین امری اقدام کرده و آن را تسهیل کند؛ در سطح توده مردم، شهری و روستایی. 'اعضای بدن، زبان و شفقت همگی در کنار هم برای آموزش نسل ها'. مایا زبیب کارگردان تئاتر، بازیگر، نویسنده و از بنیانگذاران کمپانی تئاتر زقاق، منتخب از کشورهای عربی، لبنان متنی به این شرح منتشر کرد: ** ما بسیاریم، بی باکیم و آمده ایم که بمانیم! / پیام مایا زبیب مایا زبیب: جادوی نهفته تئاتر در جایی نهفته است که نمایش خصوصیات کهن خود را باز می یابد. 'لحظه ارتباط است، برخوردی تکرارناپذیر که در هیچ فعالیت زمینی دیگری یافت نمی شود. عمل ساده گروهی از افراد است که انتخاب کرده اند که گرد هم در یک مکان و یک زمان جمع شوند تا در یک تجربه مشترک، شرکت کنند. دعوتی است از افراد تا تبدیل به یک اجتماع شوند، اندیشه های شان را به اشتراک بگذارند، راه هایی را تصور کنند که از طریق آن بار کنش های ضروری را تقسیم کنند... تا آرام آرام ارتباط انسانی شان را بازیابند و به جای تفاوت ها، مشابهت ها را کشف کنند. جایی است که یک داستان مشخص می تواند آثار خطوط جامعیت را ردیابی کند... جادوی تئاتر در همین جا نهفته است؛ جایی که نمایش خصوصیات کهن خود را بازمی یابد. در فرهنگ جهانیِ ترس همه گیر از دیگری، انزواء و تنهایی، حاضر بودن در کنار یکدیگر با تمام وجود در همین جا و همین حالا، عملی عاشقانه است. تصمیم گرفتن مبنی بر اینکه به دور از لذت آنی و خوش گذرانی در جوامعِ به شدت مصرف گرا و شتابزده مان وقت بگذاریم؛ سرعت مان را کم کنیم و در کنار هم به تامل و تفکر بپردازیم، عملی سیاسی و سخاوتمندانه است. پس از افول ایدئولوژی های عمده و در حالی که نظم کنونی جهان، شکست خود را یک دهه پس از دیگری نشان می دهد، چگونه می توانیم آینده مان را دوباره تصور کنیم؟ وقتی امنیت و آسایش در گفتمان غالب، دغدغه و اولویت اصلی هستند، آیا می توانیم وارد گفت وگوهای ناخوشایند شویم؟ آیا می توانیم بدون ترس از دست دادن امتیازات مان به سوی قلمروهای خطرناک حرکت کنیم؟ امروز سرعت اطلاعات مهم تر از دانش است، شعارها ارزشمندتر از واژه ها هستند و تصاویر اجساد محترم تر از بدن های واقعی انسان هاست. تئاتر اینجاست تا به ما یادآوری کند که ما از گوشت و خون ساخته شده ایم و بدن مان وزن دارد. اینجاست تا تمام حواس ما را بیدار سازد و به ما بگوید که نیازی نیست تا تنها با دید خودمان به دست آورده و مصرف کنیم. تئاتر اینجاست تا قدرت و معنا را به واژه ها بازگرداند، تا گفتمان را از سیاستمداران ربوده و پس بگیرد و آن را به جایگاه حقیقی اش بازگرداند... به عرصه اندیشه ها و مناظرات و فضای دید جمعی. تئاتر از طریق قدرت داستان گویی و تخیل، راه های جدیدی برای دیدن جهان و یکدیگر به ما ارائه می کند؛ در میان جهالتِ تحمل ناپذیرِ ناسازگاری، فضایی برای تفکر مشترک ایجاد می کند. هنگامی که بیگانه هراسی، سخنان نفرت آمیز و برتری نژاد سفیدپوست، پس از سال ها تلاش و فداکاری میلیون ها نفر در سراسر جهان برای آنکه آنان را شرمنده سازند و غیرقابل قبول به شمار آورند، بی دردسر دوباره مطرح شده است... هنگامی که دختران و پسران نوجوان به سرشان شلیک می شود و زندانی می شوند برای آنکه نپذیرفته اند که با بی عدالتی و تبعیض نژادی همراه شوند... هنگامی که نمادهای جنون و استبداد مطلقه دست راستی بر برخی از کشورهای عمده جهان اول حکمرانی می کنند... هنگامی که جنگ هسته ای به عنوان یک بازی مجازی میان کودک مردانِ بر سر قدرت تهدید می کند... هنگامی که آزادی رفت و آمد محدود به گزیده ای از اندک افراد شده است، در حالی که پناهجویان در دریا در تلاش برای ورود به باروی بلند رویاهای وهم انگیز می میرند، در حالی که دیوارهای هر چه پرهزینه تری ساخته می شود... کجا می توانیم جهان مان را زیر سوال ببریم وقتی اغلب رسانه ها تماماً به فروش رفته اند؟ جز محیط صمیمی تئاتر دیگر کجا می توانیم به وضعیت انسانی مان بیاندیشیم و نظم جهانی نوین را تصور کنیم... به شکل جمعی، با عشق و مهربانی و همچنین با برخورد سازنده از طریق هوشمندی، سازگاری و قدرت. من که اهل کشوری عربی هستم می توانم از دشواری هایی بگویم که هنرمندان در ساختن کارشان با آن روبرو هستند. اما من از نسل تئاتری هایی هستم که احساس سعادت می کرده ایم از اینکه دیوارهایی که می بایست فرو می ریختیم همیشه دیوارهای مرئی بوده اند. این منجر شده است به اینکه بیاموزیم آنچه در دسترس است را تغییر شکل دهیم و همکاری و نوآوری را فراتر از مرزهای ش پیش ببریم؛ تئاتر را در زیرزمین ها، پشت بام ها، اتاق های نشیمن، کوچه ها و خیابان ها کار کنیم و مخاطبان مان را در طول مسیر در شهرها، روستاها و اردوگاه های پناهجویان به دست آوریم. ما این امتیاز را داشته ایم که مجبور بودیم همه چیز را در بستر جامعه مان از صفر آغاز کنیم و راه هایی بسازیم که از سانسور بگریزیم و در عین حال از خط قرمزها عبور کنیم و تابوها را به چالش بکشیم. امروز این دیوارها فراروی تمام تئاتری های جهان قرار دارند، چرا که بودجه ها هرگز به این کمی نبوده اند و صحت سیاسی سانسور جدید است. بنابراین جامعه تئاتری جهانی امروز بیش از هر زمان دیگر نقشی جمعی برای ایفاء کردن دارد؛ که با این دیوارهای محسوس و نامحسوس فزاینده روبرو شود. امروز بیش از هر زمان دیگر به ابداع خلاقانه مجدد ساختارهای اجتماعی و سیاسی مان با صداقت و جسارت نیاز است؛ رویارویی با کمبودهایمان و قبول مسئولیت در قبال جهانی که در ساخت آن سهیم هستیم. ما به عنوان تئاتری های جهان تابع ایدئولوژی یا سیستم عقیدتی واحدی نیستیم، بلکه در جستجوی ابدی برای حقیقت در تمام اشکال اش، در به زیر سوال بردن دائمی وضعیت ساکن موجود، در به چالش کشیدن سیستم قدرت سرکوب گر و نهایتاً در کرامت انسانی مان با هم مشترک هستیم. ما بسیاریم، ما بی باکیم و آمده ایم که بمانیم!' ** سایمون مک برنی، بازیگر، مدیر صحنه و از بنیانگذاران 'تئاتر دو کامپلیسیته' می گوید: تئاتر پناهگاه من است و تشریح می کند: از آنجا که تئاتر تنها در زمان حال وجود دارد، نگاه فاجعه آمیز دوران را نیز به چالش می کشد. و متنی به این شرح منتشر کرد: 'در نیم مایلی ساحل بَرقه [م: ناحیه ساحل شرقی در کشور لیبی] در شمال لیبی غار سنگی بزرگی قرار دارد. به پهنای 80 متر و ارتفاع 20 متر. به زبان محلی آن را 'هوا فطیح' می نامند. در سال 1951 آزمایش کربن چهارده نشان دهنده دست کم صد هزار سال سکونت بی وقفه انسانی در آن بود. در میان اشیاء کشف شده یک فلوت استخوانی بود که تاریخ آن را میان 40 تا 70 هزار سال پیش تخمین زدند. وقتی در کودکی این را شنیدم از پدرم پرسیدم: 'آنها موسیقی هم داشتند؟' او به من لبخندی زد: 'مثل تمام جوامع انسانی.' پدرم دیرین شناس و متولد آمریکا بود، اولین کسی که در 'هوا فطیح' در برقه حفاری کرده بود. بسیار مفتخر و خوشحالم که در روز جهانی تئاتر امسال نماینده اروپا هستم. در سال 1963، آرتور میلر بزرگ در زمانی که سایه تهدید جنگ هسته ای بر جهان سنگینی می کرد، گفته بود: 'در دورانی که دیپلماسی و سیاست، دستانی چنین کوتاه و ضعیف دارد، وقتی از کسی می خواهند که بنویسد، باید ظریف، اما با نگاه بلند تئاتر، می بایست بار کنار هم نگه داشتن جامعه انسانی را به دوش بکشد.' معنای واژه دراما از 'دران' در زبان یونانی به معنای انجام دادن سرچشمه می گیرد و واژه تئاتر از 'تئاترون' به معنای 'محل دیدن'. جایی که نه تنها در آن نگاه می کنیم، بلکه می بینیم، دریافت می کنیم و درک می کنیم. 2400 سال پیش پولیکلیتوس جوان، تئاتر بزرگ اپیداروس را طراحی کرد. آکوستیک اعجاب انگیز این فضای باز که ظرفیت نشستن 14000 نفر را دارد، معجزه آساست. صدای روشن شدن یک کبریت در وسط صحنه از تمام 14000 صندلی شنیده می شود. چنان که در تئاترهای یونان معمول است، وقتی به بازیگران خیره می شدید، چشم انداز فراتر از صحنه را نیز می دیدید. این نه تنها چندین مکان را در آن واحد جمع می کرد - جامعه، تئاتر، طبیعت- بلکه تمام زمان ها را نیز گرد هم می آورد. همچنان که نمایش افسانه های گذشته را در زمان حال زنده می کرد، می توانستید فرای صحنه به آنچه آینده نهایی تان بود نیز بنگرید. طبیعت. یکی از چشم گیرترین شگفتی های بازسازی شکسپیر گلوب در لندن به آنچه می بینید مربوط است. این شگفتی مربوط به نور است. هم صحنه و هم جایگاه تماشاگران به یک اندازه نورپردازی شده است. بازیگران و تماشاگران می توانند یکدیگر را ببینند. همیشه. هر جا که نگاه کنید مردم را می بینید. یکی از پیامدهایش این است که به ما یادآوری می شود که واگویه های شگرف- مثلاً- هملت یا مکبث نه صرفاً تاملات خصوصی، بلکه مباحثاتی عمومی بوده اند. ما در دورانی زندگی می کنیم که دیدن با وضوح دشوار است. بیشتر از هر دوران دیگری در طول تاریخ یا پیش از تاریخ با خیال احاطه شده ایم. هر 'واقعیتی' می تواند به چالش کشیده شود، هر حکایتی می تواند به عنوان 'حقیقت' توجه ما را به خود جلب کند. یک خیال به طور مشخص مدام ما را احاطه کرده است. خیالی که به دنبال جدا کردن ماست. از حقیقت. از یکدیگر. اینکه ما از هم جدا هستیم. مردم از مردم. زنان از مردان. انسان ها از طبیعت. اما همچنان که در دوران جدایی و انشعاب زندگی می کنیم، در دوران جنبش عظیم نیز زندگی می کنیم. بیشتر از هر دوران دیگری در تاریخ مردم در حال حرکت هستند؛ دائماً می گریزند؛ راه می روند، در صورت لزوم شنا می کنند، مهاجرت می کنند؛ در سرتاسر جهان. و این تنها آغاز است. پاسخ همان گونه که می دانیم بستن مرزهاست. ساختن دیوارهاست. بیرون کردن است. انزواست. ما در نظم جهانی ای زندگی می کنیم که استبدادی است، که در آن بی اعتنایی پول رایج و امید محموله قاچاق است. بخشی از این استبداد کنترل کردن نه تنها فضا، بلکه زمان هم هست. دورانی که در آن زندگی می کنیم، از حال حاضر اجتناب می ورزد. بر روی گذشته تازه گذشته و آینده نزدیک تمرکز دارد. این را ندارم. آن را خواهم خرید. حال که این را خریدم، باید آن دیگری را داشته باشم... گذشته دور به کلی حذف شده است. آینده بی فایده است. بسیار کسانی هستند که می گویند تئاتر نمی خواهند یا نمی توانند این را تغییر دهند. اما تئاتر کنار نخواهد رفت. چرا که تئاتر یک پایگاه است، وسوسه می شوم که بگویم یک پناهگاه است. جایی که مردم جمع می شوند و بلافاصله جوامعی را تشکیل می دهند. همچنان که همیشه این کار را کرده ایم. تمام تئاترها به اندازه اولین جوامع انسانی هستند، از 50 نفر تا 14000 نفر. از یک کاروان کوچ نشین تا یک سوم آتن باستان. و از آنجا که تئاتر تنها در زمان حال وجود دارد، نگاه فاجعه آمیز دوران را نیز به چالش می کشد. لحظه کنونی همیشه موضوع تئاتر است. معنای اش در عملی ارتباطی میان بازیگر و مردم ساخته می شود. نه تنها اینجا، بلکه همین حالا. بدون بازی بازیگر تماشاگر نمی تواند باور کند. بدون باور تماشاگر اجرا کامل نخواهد بود. هم زمان در یک لحظه می خندیم. تحت تاثیر قرار می گیریم. آه می کشیم یا از تعجب سکوت می کنیم. و در همان لحظه از طریق تئاتر آن عمیق ترین حقیقت را درمی یابیم: که آنچه گمان می کردیم محدودترین تقسیم بندی را میان مان انجام می دهد، یعنی مرز آگاهی فردی خودمان هم بدون مرز است. چیزی است که در آن مشترک هستیم. و نمی توانند جلوی مان را بگیرند. هر شب دوباره ظاهر می شویم. هر شب بازیگر و تماشاگر دوباره گرد هم می آیند و همان نمایش دوباره اجرا می شود. چرا که به گفته جان برگر نویسنده: 'در عمق طبیعت تئاتر، وجهی از بازگشت آیینی وجود دارد' و به همین دلیل است که همواره فرم هنری طردشدگان است که به خاطر این از هم پاشیدن جهان ما، همانی است که همه مان هستیم. هر جا بازیگران و تماشاگرانی هستند، داستان هایی به نمایش در خواهد آمد که در هیچ جای دیگر روایت نخواهد شد، چه در اپراها، چه در تئاترهای شهرهای بزرگ مان، یا اردوگاه هایی که به پناهجویان و مهاجران در شمال لیبی و در سرتاسر جهان سرپناه می دهند. ما همیشه در این اجراهای مجدد به شکل همگانی به هم پیوند خواهیم خورد. و اگر در اپیداروس بودیم، می توانیم به فراتر نگاه بیندازیم و ببینیم که با چشم اندازی وسیع تر در آن سهیم هستیم که همواره جزئی از طبیعت ایم و نمی توانیم از آن بگریزیم، همان گونه که نمی توانیم از سیاره زمین بگریزیم. اگر در گلوب بودیم، می دیدیم که چگونه پرسش های به ظاهر خصوصی برای همه مان مطرح است و اگر قرار بود فلوت برقه ای از 40000 سال پیش را در دست بگیریم، درک می کردیم که گذشته و حال در اینجا تفکیک ناپذیرند و زنجیره جامعه انسانی هرگز نمی تواند به دست خودکامگان و عوام فریبان گسسته شود. ** تئاتر هر چه ساده تر، شایسته تر / پیام سابینا برمن سابینا برمن، : تئاتر که حضور انسان ها را در مقابل انسان های دیگر طلب می کند، فوق العاده مناسب، وظیفه نجات ما از تبدیل شدن به الگوریتم ها و انتزاع خالص است. نویسنده، نمایشنامه نویس، روزنامه نگار اهل مکزیک متنی به این شرح منتشر کرد: 'می توانیم تصور کنیم. قبیله سنگ کوچکی را به هوا می اندازد تا پرندگان را به زیر بکشد که ناگهان ماموتی غول پیکر وارد صحنه می شود و غرش می کند و در همین حال انسانی ریزجثه مانند ماموت غرش می کند. بعد همه فرار می کنند... این غرش ماموت که از انسانی مونث برخاست- مایلم این انسان را زن تصور کنم- ریشه همان چیزی است که گونه ما را آن گونه که هست می سازد. گونه ای قادر به تقلید چیزی که خود نیستیم. گونه ای قادر به نمایش دیگری. بگذارید ده سال، صد سال یا هزار سال به جلو جهش کنیم. قبیله آموخته است که چگونه از دیگر موجودات تقلید کند؛ در اعماق غار، در سوسوی نور آتش، چهار مرد ماموت هستند و سه زن رودخانه، زنان و مردان پرنده اند، شامپانزه اند، درخت اند، ابرند: قبیله شکار صبحگاه را نمایش می دهد و به این ترتیب گذشته را با استعداد تئاتری شان ثبت می کنند. حتی شگفت تر: قبیله آن گاه آینده های احتمالی را ابداع می کند، راه های احتمالی را برای غلبه بر ماموت، دشمن قبیله امتحان می کند. غرش، سوت، زمزمه- نام آوای نخستین تئاتر ما- تبدیل به زبان لفظی می شود. زبان شفاهی تبدیل به زبان مکتوب می شود. در انتهای مسیری دیگر تئاتر مرسوم می شود و بعد هم سینما. اما در میان این اشکال اخیر، تئاتر همواره وجود خواهد داشت. ساده ترین شکل نمایش. تنها شکل زنده نمایش. تئاتر: هر چه ساده تر باشد، صمیمانه تر ما را به اعجاب آورترین مهارت بشری یعنی نمایش وصل می کند. امروز در تمام تئاترهای جهان همان مهارت شکوهمند اجرا را گرامی می داریم. مهارت نمایش و به دنبال آن ثبت گذشته- و ابداع آینده های احتمالی، که می تواند آزادی و سعادت بیشتری را برای قبیله به ارمغان بیاورد. ماموت هایی که امروز قبیله بشری باید مغلوب سازد کدام است؟ دشمنان هم عصرش کدام اند؟ تئاتری که هدفش چیزی بیش از سرگرمی است، باید درباره چه باشد؟ برای من بزرگ ترین ماموت، بیگانه شدن قلب های انسان هاست. از دست دادن ظرفیت حس کردن با دیگران: احساس شفقت نسبت به هم نوعان انسان مان و دیگر همنوعان در اشکال حیات غیرانسانی. عجب تناقضی. امروز در واپسین کرانه های اومانیسم- عصر آنتروپوسین- عصری که در آن نوع بشر نیروی طبیعی ای است که بیش از همه سیاره را تغییر داده است و آن را ادامه نیز خواهد داد، ماموریت تئاتر از دید من درست بر خلاف آن است، چیزی که وقتی تئاتر اجرا می شد قبیله را در انتهای غار جمع می کرد: امروز باید ارتباط خود را با دنیای طبیعت نجات دهیم. بیشتر از ادبیات، بیشتر از سینما، تئاتر که حضور انسان ها را در مقابل انسان های دیگر طلب می کند فوق العاده مناسب وظیفه نجات ما از تبدیل شدن به الگوریتم ها و انتزاع خالص است. بگذارید هر آنچه غیرضروری است را از تئاتر بزداییم. آن را عریان کنیم. چرا که هرچه تئاتر ساده تر باشد، شایسته تر است که یک موضوع غیرقابل انکار را به ما یادآوری کند: که ما هستیم مادامی که در زمان هستیم؛ که ما تنها تا زمانی هستیم که گوشت و استخوانیم و قلب در سینه مان می تپد؛ که ما اینجا و اکنون هستیم، و نه بیشتر. زنده باد تئاتر. کهن ترین هنر. هنر در حال بودن. اعجاب آورترین هنر. زنده باد تئاتر.' ** تئاتر سخاوتمندانه به تمام زبان ها سخن می گوید / پیام وِره وِره لیکینگ گنه پو هنرمند چندرشته ای از کشور افریقایی ساحل عاج متنی به این شرح منتشر کرد: قدرت تئاتر در خنداندن و گریاندن همه با هم سعی دارند با کاهش جهل و با افزایش دانش ، انسان دوباره بهترین دارایی انسان شود. 'یک روز انسانی تصمیم می گیرد سوالی را از خود در مقابل یک آینه (یک تماشاگر) بپرسد تا برای خود پاسخی بسازد و در مقابل همین آینه، (تماشاگرش) خود را نقد کند، پرسش ها و پاسخ های خودش را به سخره بگیرد، بخندد یا گریه کند، در هر حال، اما در پایان آینه اش (تماشاگرش) را خوشامد گفته و تقدیس کند برای آنکه به او لحظه ای بغض و امان داده است، تعظیم می کند و بر او درود می فرستد تا قدردانی و احترامش را نسبت به او نشان دهد... در عمق وجودش، به دنبال صلح و آرامش بود، صلح با خودش و آینه اش: او تئاتر اجرا می کرد... آن روز، او سخن می گفت... بی زاری از نقص هایش، تناقض هایش و پیچیدگی هایش، اعجاب خود از طریق تقلید و انعطاف؛ حقارتش که انسان دوستی اش را لکه دار کرده است، نیرنگ هایش که منجر به فجایع سهمگین شده است، با خود سخن می گفت... خود را می ستود در انفجارهای خروشانش، در میل به عظمت، به زیبایی، هستی بهتر، جهانی بهتر که از اندیشه های خودش می ساخت که می توانست با دستان خودش بسازد. اگر او خودش از خود در آینه، طلب می کرد، به خود می گوید، اگر او و آینه اش این آرزو را شریک بودند... اما او می داند: او داشت نمایش می داد، تمسخر را، بی شک، توهم را، اما در عین حال، قطعاً عمل ذهنی را ساختن، خلق دوباره جهان، او تئاتر اجرا می کرد... حتی با نابودی تمام امیدها با کلماتش و اداهای اتهام آمیزش، او راسخانه باور داشت که همه چیز در همین یک شب به دست خواهد آمد با نگاه های خیره دیوانه وارش با سخنان شیرینش با لبخند شرورانه اش با شوخ طبعی دلچسبش با سخنانش که حتی با وجود دردناک یا تکان دهنده بودن دست به جراحی برای یک معجزه می زند، آری، او تئاتر اجرا می کرد. و در مجموع در وطن در آفریقا، خصوصاً در بخش کامیت (۱) که اهل آنجا هستم، به هیچ چیز اهمیت نمی دهیم، به یک شیوه می خندیم، عزاداری می کنیم و گریه می کنیم، به زمین ضربه می زنیم وقتی ما را ناامید می کند. با گبه گبه (۲) یا بیکوتسی (۳)، ماسک های ترسناک تراشیده می شوند. گلائه (۴)، وابِله (۵) یا پونیوگو (۶) تا اصول سازش ناپذیری را شکل دهیم که چرخه ها و دوران ها را بر ما اعمال می کنند و عروسک های خیمه شب بازی که همانند ما، در نهایت خالقان خود را شکل می دهند و با مطیع کردن گردانندگان خود آیین هایی را می سازند که در آن سخنانِ بر زبان جاری شده، سرشار از موسیقی موزون و نفس ها، به پیش می رود تا فتح رقص های برانگیزاننده مقدس همچون خلسه، جادو و فراخوان سرسپردگی؛ اما بیش از همه، انفجار خنده ها برای گرامیداشت لذت زندگی که نه قرن ها برده داری و استعمار نژادپرستی و تبعیض، نه بی نهایت خشونت های ناگفتنی نمی توانند آن را بکشند یا بربایند از روح پدر و مادر انسانیت ما؛ در آفریقا، همانند هر جای دیگر در دنیا ما تئاتر اجرا می کنیم... و در این سال خاص که به انستیتو بین المللی تئاتر اختصاص داده شده است خوشحال و مفتخرم که نماینده قاره مان هستم تا حامل پیام صلحش باشم. پیام صلح آمیز تئاتر؛ چرا که این قاره که تا همین چندی پیش گفته می شد هر چه ممکن است در آن اتفاق بیافتد، بدون آنکه کسی کمترین ناراحتی یا کمبودی احساس کند، دوباره در نقش آغازین خود شناخته می شود. نقش پدر و مادر انسانیت و تمام جهان به آن سرازیر می شود... چرا که هرکس امیدوار است آرامش را بیابد در آغوش پدر و مادرش، این طور نیست؟ و به همین ترتیب، تئاتر ما بیش از پیش، تمام انسان ها را گرد هم می آورد و درگیر می کند، و خصوصاً تمام آنهایی را که در اندیشه، کلام و عمل تئاتری سهیم هستند تا احترام بیشتری برای خود و برای یکدیگر قائل باشند با طرفداری از بهترین ارزش های انسان دوستانه به امید بازپس گیری انسانیتی بهتر برای همه: انسانیتی که هوشمندی و درک را تشویق می کند. با استفاده از این موثرترین بخش فرهنگ انسانی همانی که تمامی مرزها را پاک می کند: تئاتر... یکی از سخاوتمندترین ها، چرا که به تمام زبان ها سخن می گوید، تمام شهروندان را در بر می گیرد، تمام ایده آل ها را بازتاب می دهد و همبستگی عمیقی میان تمام انسان ها بروز می دهد، میان آنها که علیرغم تمام برخوردها به طور خاص علاقمند به شناخت بهتر یکدیگر و عشق ورزیدن بهتر به خود هستند، در صلح و آرامش، هنگامی که نمایش تبدیل به مشارکت می شود وظیفه ای که به ما محول شده است را به ما یاد آور می شود. قدرت تئاتر در خنداندن و گریاندن همه با هم با کاهش جهل شان، با افزایش دانش شان تا انسان دوباره بهترین دارایی انسان شود. تئاتر ما پیشنهاد می کند که دوباره از اساس بررسی و ارزیابی کنیم تمام این اصول انسانی را، تمام این ارزش های والا را، تمام این اندیشه های صلح و دوستی میان مردم را که یونسکو تا این حد مدافع آن است تا آنها این اندیشه ها و اصول نیازی اساسی شوند و تفکری عمیق درباره خود سازندگان تئاتر در وهله اول کسانی که پس از آن می توانند این اندیشه ها را بهتر با مخاطبان شان در میان بگذارند. به همین خاطر است که اثر تئاتری اخیرمان با عنوان 'L’Arbre Dieu' در تکرار توصیه های کینداک (۷) نگو بیونگ بی کوبان (۸)، استادمان، می گوید: 'خدا همچون درختی بزرگ است' که تنها یک وجه از آن را می توان در هر زمان درک کرد از زاویه ای که به آن نگاه می شود، آنکه پرواز می کند تنها انبوهی از برگ ها را درک می کند و احتمالاً میوه ها و گل های فصلی را، آنکه زیر زمین زندگی می کند درباره ریشه ها بیشتر می داند، آنها که به درخت تکیه می دهند با حسی که در پشت شان دارند درخت را تشخیص می دهند. آنها که از جهات اصلی جغرافیایی می آیند، ابعادی را می بینند که جهات مخالف لزوماً به آن دسترسی ندارند، برخی که ممتازند، راز میان پوسته و درون تنه درخت را درک خواهند کرد و همچنان برخی دیگر، علم محرمانه جوهره درخت را، اما هر چقدر درک هر یک سطحی یا عمیق باشد، هیچ کس هرگز در زاویه ای قرار نمی گیرد که بتواند تمام این ابعاد را در آن واحد درک کند مگر آنکه خود تبدیل به آن درخت آسمانی شوید! اما آن گاه، آیا هنوز انسان هستیم؟ باشد که تمام تئاترهای جهان یکدیگر را بپذیرند، در راستای هدف جهانی انستیتو بین المللی تئاتر بهتر عمل کنند تا در نهایت در هفتادمین سالگردش صلح بیشتری در جهان باشد با مشارکتی قوی در تئاتر...' ۱. Kamite: ساکن کامیتا (Kamita)، سرزمین سیاهپوستان، آفریقا، کامیت همچنین به بومیان و نوادگان آنها که به اجبار در جهان پراکنده شده اند و نیز معتقدین به مذهب اصلی این ناحیه نیز گفته می شود. ۲. Gbégbé: رقص سنتی قبیله به ته Bétés در ساحل عاج که در مناسک عمومی عزاداری یا شادی به کار می رود. ۳. Bikoutsi: کوت به معنای ضربه زدن، سی به معنای زمین، از رقص های اصلی فان بتی Fan Beti از کامرون جنوبی که در اصل توسط زنان انجام می شود تا برکت و آمرزش از سوی مادر زمین تضمین شود: برداشت خوب، هوای بهتر و... در این رقص لازم است که محکم به زمین ضربه بزنند تا وادارش کنند که به منطق گوش کند. امروزه این رقص توسط جوانان تمام کشور و فراتر از آن با کمک چهره های جهانی بازیابی شده است. ۴. Glaé: سیستم عقیدتی مردم وِه Wè و ووبه Wobè در غرب ساحل عاج بر اساس ماسک ها. یک هرم قدرت متشکل از ماسک های اغلب ترسناک که به عنوان سنگ بنای تمام باورها و سازمان های اجتماعی این مردمان عمل می کند. ۵. Wabele: یکی از ماسک های سیستم مذهبی سنوفو Senufo در شمال ساحل عاج با سر کفتار، آتش خوار، نماینده دانش و قدرت. ۶. Poniugo: یکی دیگر از ماسک های سنوفو بر اساس پورو Poro سرمنشاء بیشه های مقدس که بر تمام جامعه شان حکمرانی می کند. ۷. Kindack: معنی لغوی آن 'استاد اندرزها' است، عنوانی که به زنان رئیس خانواده یا قبیله داده می شود. زنانی که با ورود به آیین Mbock یا Mbog، سیستم مذهبی قبیله باسا Bassa در مرکز کامرون به درجه ای از خرد رسیده اند. این عنوان در مقابل مبوم بوک Mbombock که مختص مردان است قرار می گیرد. ۸. Kuban: دختر بیونگ، پسر کوبان. این نام مادربزرگم و مرشدم است که یکی از دارندگان دانش 'کی-یی مبوک' KI-Yi Mbock است. وظیفه انتقال این دانش از سوی او به من محول شده که بیش از سه دهه است آن را به دوش می کشم. فراهنگ** 7561** 1823